Sot ne te gjitha trevat shqipe, ne ti gjitha vendet ku ka shqiptare te gjithe festojne. Te gjithe ndjejne mbi supet e tyre nje ndjenje krenarie per kombesine e tyre shqiptare. 99 vite me pare Ismail Qemali ngriti flamurin kuqezi ne qytetin e Vlores duke shenuar ne kete menyre krijimin e shtetit te pare modern shqiptar. Kjo na ben te gjitheve krenar … na ben te gjitheve ta duam kete vend kete vend, te luftojme per ta mbrojtur kete vend dhe kjo ndjenje krenarie dhe dashurie kundrejt ketij vendi qe quhet Shqiperi … sot me shume se kurre shfaqet ne cdo treve shqiptare … shfaqet ne cdo cep to botes ku ka komunitete shqiptaresh te cilet me flamuret kuqezi mblidhen se bashku per te nderuar kete flamur … per te nderuar kete vend per te cilin te paret tane luftuan kaq shume.
Ismail Kadare – Pa ty
Ti ike udhes se pafundme
Ku zverdhin druret gjetherenes
Mbi gjokse pellgjesh tani tundet
I arti medalion i henes.
Lejleket iken.
Fill pas teje
Si stof i keq u zbeh blerimi
Dhe ngjajne toka, pylli, reja,
Me negativin e nje filmi.Tani ne fusha shkoj menduar
Ku nis te fryje ere e ftohte,
Ku ca mullare te gjysmuar
Duken qe larg si Don Kishote.
Ismail Kadare – Ne parkun qe mbuluan fletet
Në parkun q’ë mbuluan fletët
Të dy ne ecim qetësisht,
Pas shijes saj ka shtruar vjeshta
Qilim të verdhë natyrisht.
Dhe ndoshta si një ëndërr e zbehtë
Ju fanit një muzg i vonë
Ky park q’ë kan’ mbuluar fletët
Ku pas kaq shekujsh ti po shkon.
Ismail Kadare – Monologu i te vetmuarit
Tani une ngjitem lart dhe s’kam asnje gezim.
Ketu ku kam arritur me ftohte eshte, me vetmi.
E dija kete, por padurimi i vdekur
Me shtynte te shpejtoj te ky sinor i kote.
Krahe grash te thyera mbi supe si te prera nga nje
morg
Me japin nje gezim po aq te vdekur.
Me duket ende dimer ndonese esht prill.
Kam ftohte.
Kam ftohte.
Ismail Kadare – Koha e pamjaftueshme
S’kam kohë të harroj shumë gjëra
Që nga mendja ti nxjerr përjetë.
Për tragjikët e vjetër e shkrepëtimat
Do t’më duhen së paku dy vjet.
Dhe ndoshta po aq për Danten,
Për frëngjishten tok me plazhet po aq,
Ndoshta gratë do të jem duke fshirë
Kur muzgu do të afrohet ndërkaq.
Ismail Kadare – Edhe kur kujtesa
Edhe kur kujtesa ime e lodhur
Ashtu si ato tramvajet e pasmesnatës
Vetëm në stacionet kryesore do të ndalojë,
Une ty s’do të harroj.
Do të kujtoj
Mbrëmjen e heshtur, të pafund të syve të tu,
Dënesën e mbytur, rrëzuar mbi supin tim
Si një dëborë e pashkundshme.